زانکو رادنیا؛ غلامحسین کریمیدوستان
چکیده
وجهیت مقولهای معنایی است که به گویشوران یک زبان اجازه میدهد تا به بیان موضع و دیدگاه خود نسبت به گزارههای زبانی مبادرت ورزیده و دربارۀ الزام و امکان وقوع گزارهها صحبت کنند. هدف جستار حاضر بررسی ...
بیشتر
وجهیت مقولهای معنایی است که به گویشوران یک زبان اجازه میدهد تا به بیان موضع و دیدگاه خود نسبت به گزارههای زبانی مبادرت ورزیده و دربارۀ الزام و امکان وقوع گزارهها صحبت کنند. هدف جستار حاضر بررسی وجهیت و تعامل آن با زمان دستوری در کردی مکریانی است. کردی مکریانی گونهای از کردی سورانی است که در برخی از شهرهای کردنشین ایران از جمله مهاباد، بوکان، سردشت، پیرانشهر، نقده، اشنویه، میاندوآب و شاهیندژ صحبت میشود. در کردی مکریانی دو واژهای که برای بیان وجهیت به طور فراوان مورد استفاده قرار میگیرند عبارتند از: “dabe” و “dabɑ”. این واژهها به مقولۀ دستوری فعل تعلق دارند و معادل «باید» یا «بایستی» در فارسی هستند. افعال وجهی مورد بحث الزام قوی را نشان داده و از این طریق برای بیان وجهیت تکلیفی و معرفتی به کار میروند. پژوهش حاضر نشان میدهد که تمایز میان این وجهنماها در مقولۀ زمان دستوری نهفته است، به گونهای که “dabe” دارای زمان دستوری حال و “dabɑ” دارای زمان دستوری گذشته است. نتایج تحقیق حاکی از آن است که عنصر زمان دستوری در این افعال نقش فعالی دارد و روی هر دو پیمانۀ نحو و معناشناسی تأثیر میگذارد. در قلمروی نحو، مشخصۀ زمان دستوری فعل وجهی در تعیین زمان دستوری فعل اصلی تأثیرگذار است. دادههای پژوهش نشان میدهند که با توجه به اینکه “dabe” مشخصۀ ]حال[ دارد، فعلی که بعد از آن در جمله نمود پیدا میکند حتماً باید دارای مشخصۀ ]حال[ باشد. از طرف دیگر، فعل وجهی “dabɑ” به زعم اینکه مشخصۀ ]گذشته[ دارد باعث میشود که فعل اصلی نیز با زمان دستوری گذشته در جمله نمود پیدا کند. در قلمروی معناشناسی، مشخصۀ زمان دستوری در تعیین خوانش وجهیت، یعنی وجهیت تکلیفی و یا معرفتی، نقش مهمی ایفا میکند. به طور مشخص، نتایج پژوهش بیانگر آن هستند که از وجهنمای “dabɑ” فقط میتوان برای بیان وجهیت تکلیفی در گذشته استفاده کرد در حالیکه وجهنمای “dabe” برای بیان وجهیت تکلیفی در وقت حال و آینده و همچنین وجهیت معرفتی مورد استفاده قرار میگیرد. در این راستا، عنصری که در تمایز میان خوانش تکلیفی و معرفتی این فعل ما را یاری میدهد نمود دستوری است، به گونهای اگر وجهنمای “dabe” با نمود کامل همراه شود، خوانش وجهیت معرفتی است و اگر بدون حضور عنصر نمود مورد استفاده قرار گیرد، خوانش وجهیت تکلیفی خواهد بود
