دانشگاه تهران پژوهشهای زبانی 2251-9289 5 2 2015 02 20 Functional or Lexical: A Load-Continuum Analysis of Prepositions in Persian نقشی یا واژگانی: تحلیلی وزنی-پیوستاری بر مقوله حرف اضافه فارسی 1 20 54182 10.22059/jolr.2015.54182 FA زهرا ابوالحسنی چیمه استادیار مرکز تحقیق سازمان سمت 0000-0001-5834-8649 Journal Article 2014 10 26 With the emphasis of Minimalist program on functional categories as having an equal or more prominent status than lexical ones, decision on the nature of the categories has attracted more investigations in recent studies. One of the basic categories the presence of which beside other lexical categories of verb, noun and adjective has been in question, is Preposition. It seems that the functional behavior of this category has cast doubt on its lexical nature. In this paper, using some criteria to diagnose the type of the category, it was found that, while prepositions in Persian are rich in both areas, their lexical nature cannot be ignored and they are correctly placed beside lexical categories. However, it is claimed, not all the items in this category behave in the same way: some have more functional and some more lexical load. In this regard, a continuumis proposed in which the short, old prepositions are placed at one end, and locative prepositions at the other end, still other prepositions in between. It is concluded that taking a fuzzy approach and leaving clear cut borders of functional or lexical categories, leads to the settlement of the debate. با تاکید برنامه کمینه‌گرا بر مقولات نقشی به عنوان گره‌های هم عرض مقولات واژگانی، و گاه پیشی گرفتن اهمیت مقولات نقشی در تحلیل‌های زبانی ساختارهای نحوی، تعیین نوع مقوله به لحاظ نقشی یا واژگانی در مطالعات اخیر شکل جدی‌تری به خود گرفته است. یکی از اصیل‌ترین مقولاتی که حضورش در کنار سه مقوله واژگانی اسم، فعل و صفت، به چالش کشیده شده است مقوله حرف اضافه است که ظاهراً رفتار نقشی آن، واژگانی بودن این مقوله را دچار تردید کرده است. در این مقاله با به‌کارگیری معیارهایی نه چندان کارآمد، در کمک به تشخیص نوع این مقوله، مشخص می‌شود که اگرچه مقوله حرف اضافه در هر دو حیطه نقش و واژگان دارای محتواست، نمی‌توان آن را مقوله‌ای صرفاً نقشی و متفاوت از سه مقوله واژگانی در نظر گرفت. بنابراین حرف اضافه به درستی در کنار مقولات دیگر جای گرفته است. با این حال در این مقاله ادعا می‌شود همه عناصر موجود در این مقوله در این زمینه یک وزن نیستند، به طوری که برخی از اعضا وزن نقشی بیشتر و برخی دیگر وزن واژگانی‌ بیشتری دارند. در این راستا تحلیل پیوستاری پیشنهاد می‌شود که در آن حروف اضافه کوتاه و قدیمی در یک سر طیف و حروف اضافه مکان‌نما در سر دیگر و بقیه حروف اضافه در جایگاه‌های میانی جای می‌گیرند. نتیجه اینکه با رویکردی فازی و رها کردن مرزبندی این مقوله به عنصری نقشی یا واژگانی می‌توان به این مناقشه پایان داد.

https://jolr.ut.ac.ir/article_54182_8c54a7fc28e51f7848876a4a90fbf0b2.pdf