دانشگاه تهران پژوهشهای زبانی 2251-9289 9 1 2018 06 22 Parallel Merge, Multidominance and the Structure of Wh-Coordination ادغام موازی، اشراف چندگانه و ساختار همپایگی پرسشواژه‌ای 39 58 66649 10.22059/jolr.2018.66649 FA یادگار کریمی دانشیار زبان‌شناسی دانشگاه کردستان هنگامه واعظی استادیار زبان انگلیسی، دانشگاه آزاد اسلامی- واحد رشت Journal Article 2017 11 03 Wh-coordination is a descriptive term used to refer to configurations where two wh-constituents are conjoined. Wh-coordination bears descriptive resemblances to conventional coordination and multiple wh-questions. However, closer inspection of wh-coordination reveals that it is different in both semantic and syntactic respects. In terms of its semantics, wh-coordination yields a single-pair reading, as opposed to the pair-list reading forced by multiple wh-questions. As for its syntactic properties, wh-coordination violates the Coordination of the Likes Law (Williams 1987), as opposed to conventional coordination. To explain such intrinsic characteristics of wh-coordination, we will advance a syntactic analysis of such constructions in terms of Parallel Merge and Multidominance. Crucially, on the basis of their syntactic and semantic peculiarities, it is argued that clauses containing wh-coordination have a bi-clausal structure, with VPs and TPs parallel-merged, where each wh-constituent is merged within its respective dominating clause and consequently, the two clauses are conjoined in the CP level. Under this analysis, coordination of the wh-constituents is only apparent; the real coordination occurs at the CP level of clauses containing the wh-constituents. The superficial coordination of the wh-constituents is an epiphenomenon ensuing from the linearization of bi-clausal conjunction. همپایگی پرسشواژه­ای اصطلاحی توصیفی است که در ارجاع به ساخت­هایی بکار می­رود که در آنها معمولاً دو پرسشواژه با هم همپایه می­شوند. همپایگی پرسشواژه­ای، از لحاظ توصیفی، به دو ساخت همپایگی معمول و پرسش­های چندگانه مشابهت دارد. علیرغم این شباهت­های صوری، تدقیق در این ساخت­ها نمایان می­سازد که این ساخت هم به لحاظ نحوی و هم معنایی از دو ساخت دیگر متمایز است. به‌طور مشخص، همپایگی پرسشواژه­ای، برخلاف همپایگی معمول، از قانون همسانی همپایه­ها (ویلیامز 1981) تبعیت نمی­کند؛ همچنین تعبیر معنایی این ساخت، برخلاف پرسش­های چندگانه، از نوع تک-جفتی است. با مبنا قرار دادن این تفاوت­های معنایی و نحوی، تحلیلی نحوی از ساختار بندهای حاوی همپایگی پرسشواژه­ای، با بهره­گیری از شق نظری اشراف چندگانه و ادغام موازی، ارائه می­گردد که بر اساس آن همپایگی پرسشواژه­ای برخلاف همپایگی معمول، واقعیت نحوی ندارد. مشخصاً، بر پایه­ی این تحلیل، بندهای حاوی همپایگی پرسشواژه­ای، ساختاری دو-بندی دارند و سازه­­های مشترک  VP و TP در دو بند به‌طور موازی، ولی تحت اشراف چندگانه، مشتق و در نهایت در سطح CP همپایه می­شوند. لذا، همپایگی پرسشواژه­ای پدیده­ای آوایی و ثانویه است که برآیند خطی­سازی دو بند همپایه شده است. https://jolr.ut.ac.ir/article_66649_df72d61756ea365c919baad5103080ae.pdf