دانشگاه تهرانپژوهشهای زبانی2251-928914220240315Analyzing the Epic Romantic Narrative Structure of "Bijan and Manijeh" and Explaining its Verbal Dimensions from the Perspective of Waltsky and Labovتحلیل ساختار روایی عاشقانۀ حماسی «بیژن ومنیژه» وتبیین ابعاد کلامی آن از منظرالگوی والتسکی و لباو1249674310.22059/jolr.2023.367328.666864FAناهیدجعفریگروه ادبیات فارسی، واحد اسلامشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اسلامشهر، ایرانJournal Article20231028Semiotics is a tool that can be used to examine the mechanisms of formation and production of meaning in discourses. The logical and narrative discourse is the dominant discourse on the epic stories of the Shahnameh, and often, in the narrative stories of the Shahnameh, the direction of the events, due to having cause and effect relationships, goes in a certain direction, which by examining its structure Narratives can reach the depth of those stories. "Labov;p" and "Waltsky" are among theoreticians in the field of narratology; They have proposed a model for the structure of narrations, which is known as the diamond-shaped model; This research is trying to answer this question with the analytical-descriptive method, in the form of semiotics-semantics and by using the poetic pattern and mixing it with the diamond-shaped pattern of lips. To what extent does the macro structure of this story fit with the diamond-shaped pattern and its hexagonal parts? The research findings show that; The construction of this narrative is completely compatible and adaptable with the diamond-shaped pattern of the lips, and the assessment that the diamond-shaped pattern is the most important part can be seen in most of the narrative clauses of this story. In this narrative discourse, which is dynamic, the dynamic process of meaning generation is on the one hand, due to the interaction of intra-textual factors (actors and receivers) and on the other hand, due to the interaction of extra-textual factors (narrator and listening narration). ) and Ferdowsi has been able to form special systems of narrative discourse by passing through common signs, with common functions and achieving new signs, with aesthetic functions, and form a special system of dynamic narrative discourse. has created semiotics-semantics, narrative body, Labov and Waltsky, poetic pattern, Bijan and Manijehشانه- معناشناسی ابزاری است که به یارای آن میتوان، ساز و کارهای شکل گیری و تولید معنا را در گفتمان ها بررسی نمود. گفتمان منطقی و روایی، گفتمانی غالب، بر داستان های حماسی شاهنامه است و اغلب، در داستان های روایی شاهنامه، جهت گیری حوادث، به موجب داشتن روابط علت و معلولی، به جانب خاصی پیش می رود که با بررسی ساختار آن روایات، میتوان به ژرف ساخت آن داستان ها، دست یافت. « لباو» و «والتسکی»، از نظریهپردازان حوزۀ روایت شناسی هستند؛ آنان الگویی برای ساختار روایات پیشنهاد کرده اند که به الگوی الماسی شکل معروف است؛ این پژوهش با روش تحلیلی– توصیفی، در قالب نشانه- معناشناسی و با بهره گیری از الگوی شعیری و آمیختنش، با الگوی الماسی شکل لباو، درصدد پاسخ به این پرسش است که؛ ساخت کلان این داستان تا چه انداره با الگوی الماسی شکل و بخش های ششگانۀ آن تناسب دارد؟ یافته های پژوهش نشان می دهد که؛ ساخت این روایت، با الگوی الماسی شکل لباو، کاملا سازگار و قابل انطباق است و ارزیابی که مهم ترین بخش الگوی الماسی شکل است، در بیشتر بندهای روایی این داستان، بچشم می خورد. در این گفتمان روایی که از نوع پویاست، فرآیند پویایی تولید معنا از یک طرف، به سبب تعامل عوامل درون متنی (کنشگزاران و کنش پذیران) و از جانبی، به سبب تعامل عوامل برون متنی (راوی و روایتشنو) است و فردوسی بخوبی توانسته است، نظام های خاصی از گفتمان روایی را با گذر از نشانه های معمول، با کارکردهای رایج و دست یافتن به نشانه های نو، با کارکردهای زیباشناسی، شکل داده و نظام ویژهای از گفتمان روایی پویا را خلق کرده است.https://jolr.ut.ac.ir/article_96743_fb619ff5528791bd930b1416c2e609b4.pdfدانشگاه تهرانپژوهشهای زبانی2251-928914220240315The Neural Response to the SyntacticProcessing of wh-Complements in Persian within Adult Verbal Entries, Based on Lexical-Functional Grammarپاسخ مغزی به پردازش نحوی متمم پرسشی زبان فارسی در مدخل واژگانی افعال25539674410.22059/jolr.2024.365010.666855FAدل انگیزدلیردانشجوی دکتری تخصصی رشته زبان شناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.مهدیپورمحمدپژوهشگر آموزش ویژه، دانشکده آموزش، دانشگاه آلبرتا، آلبرتا، کانادا.0000-0003-3889-1876ارسلانگلفامدانشیار گروه تخصصی زبانشناسی ،دانشگاه تربیت مدرس ،تهران، ایران.رضاخسروآبادیاستادیارگروه علوم شناختی و مغز، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.0000-0002-6282-9389مهنازکربلائی صادقاستادیار گروه زبان شناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.Journal Article20230908In Persian, which adheres to an SOV word order, complement clauses or prepositional objects typically follow the direct object in their conventional position. However, there is the potential to move this phrase to different positions within the sentence. However, this phrase can be moved to other positions in a sentence. Multiple explanations exist for this phenomenon. One such explanation is within Lexical-Functional Grammar, suggesting that the relocated constituent finds its place within lexical entries. More specifically, event-related potential (ERP) was used to investigate this processing in the centro-parietal part of the brain (for the for N400 and P600 components) following the Friedrici model of language comprehension (1995). This research aims to investigate how wh-complement displacement in Persian is processed within the verb's lexical entry using event-related potentials, rooted in the syntactic-semantic role structure. Specifically, this study focuses on the N400 central-anterior component, as introduced by Friedrich in the field of language processing in 1995. Given Persian's rich inflection, which permits various word orders, we examined four distinct positions for complement clauses in the sentences under study, constructing 50 sentences for each condition. These sentence conditions were thoughtfully designed based on consistent word length and syntactic category. To delve deeper into the verb's lexical entry, we presented sentences in a structured format on a display screen and provided comprehensive explanations to participants before the experiment. Participants were instructed to articulate words without any lip or facial movement. Brain responses were recorded as event-related potentials during reading and subsequently analyzed using MATLAB software with EEGlaB. The results reveal that complement clause displacement triggers distinct brain responses within the lexical entry of verbs, marked by an increased N400 amplitude in the central-anterior region when the complement clause is in its canonical position. These findings lead to the conclusion that the movement of the complementizer in Persian follows a Lexical-Functional grammar within the neurophysiological model put forth by by Friedrich's model of syntactic processing .The main conclusions to be drawn from these bits of evidence are the displacement of the Wh-complement in lexical entries of verb in Persian has a neurophysiological basis. در زبان فارسی که ترتیب کلمات آن از نوع SOV است، متمم پرسشی، یا مفعول حرفاضافهای معمولاً پس از مفعول در جایگاه کانونی قرار میگیرند. با این حال، امکان جابجایی این عبارت به مکانهای دیگر در داخل جمله وجود دارد. هدف این مطالعه، بررسی پردازش جابجایی متمم پرسشی در زبان فارسی در مدخل واژگانی افعال با استفاده از پتانسیلهای وابسته به رویداد بر مبنای دستور واژی-نقشی است. این مطالعه بر روی بخش مرکزی-آهیانه ای مغز) مؤلفه N400 و (تمرکز دارد، که طبق مدل مطرحشده توسط فریدریچی در پردازش زبان (1995) ارائهشده است. از آنجا که زبان فارسی بهواسطۀ تصریف قوی میتواند ترتیب واژگانی متفاوتی داشته باشد ، بهمنظور بررسی متمم پرسشی در مدخل واژگانی افعال ، چهار جایگاه مختلف متمم پرسشی در زبان فارسی در جملات مورد بررسی قرار گرفت و 50 جمله برای هر کاندیشن ساخته شده است. کاندیشن جملات بهواسطۀ واژگان یکسان از لحاظ طول واژه و طبقۀ دستوری ایجاد گردید . بهمنظور بررسی دقیقتر مدخل واژگانی فعل، جملات در صفحه نمایش بهصورت سازهای ارائه گردید و توضیحات کامل قبل از شروع آزمایش به شرکتکنندگان ارائه گردید. به شرکتکنندگان توضیح داده شد که کلمات را بدون حرکت لبها و صورت، ادا کنند. در حین خواندن واکنشهای مغزی بهصورت پتانسیل وابسته به رویداد ثبت گردید و سپس در نرمافزار متلب بهواسطۀ EEG lab و مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفت . نتایج نشان میدهد که جابجایی متمم پرسشی باعث پاسخ مغزی متفاوت در مدخل واژگانی فعل میگردد بدینصورت که افزایش دامنه N400در ناحیه مرکزی- آهیانهای در جایگاه کانونی متمم پرسشی دیده شد . از این یافتهها میتوان نتیجه گرفت که جابجایی متمم پرسشی در زبان فارسی بر اساس دستور واژی نقشی در مدل مطرحشده توسط فریدریچی پایه نوروفیزیولوژیکی داردhttps://jolr.ut.ac.ir/article_96744_4dcb3b7d813c70a390b532de9e460393.pdfدانشگاه تهرانپژوهشهای زبانی2251-928914220240315Investigating Object-Oblique Alternation in Persian Aktionsartبررسی تناوب مفعول- موضوع حرفاضافهای در طبقات نوع عمل55779675110.22059/jolr.2023.354726.666825FAوالیرضاییدانشیار گروه زبان شناسی، دانشکده زبانهای خارجی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.ژالهمکارمیپژوهشگر پسادکتری، گروه زبان شناسی، دانشکده زبانهای خارجی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.Journal Article20230202Object alternations involve different realizations of arguments, and are represented in three forms, including locative alternation, dative shift, and object-oblique alternation. Objects in object-oblique alternation are expressed in two different structures without fundamental changes in meaning. The second participant, in a transitive predicate, is either stated in a direct object position or in a preposition construction. The present paper investigates object-oblique alternation in Persian Aktionsart, based on Role and Reference Grammar. The objective of this study is twofold; firstly, to determine the im/possibility of object-oblique alternation in different classes of verbs, and secondly, to specify various readings of this alternation in verb classes consisting of states, activities, achievements, and accomplishments. The data are extracted from Persian newspapers, websites, and daily conversations. Data analysis denotes that some state verbs, including cognition, emotion, and possession verbs can be represented in object-oblique alternation. The alternate forms of cognition and possession verbs, refer to the kind of object in question. Alternation in sub-classes of activity verbs, that is, performance and consumption verbs, display total-partial interpretation. The alternative forms of creation verbs in this class, in the case of having a non-resultative verb, denote the kind of objects in question. Directed perception verbs, regardless of the parameter of object individuation, are represented in object-oblique alternation. Some achievement verbs may also be used in this alternation. Accomplishment verbs are rarely used in object-oblique alternation, except in cases where depending on the context, total-partial interpretation is intended. Generally speaking, the predicates that undergo object-oblique alternation share some characteristics; they are mostly non-state ones, their subjects are mainly agentive, and the objects are mostly low or non-affected. Furthermore, the verbs, which are more prone to object-oblique alternation, are chiefly non-resultative, and do not lead to fundamental changes in the object.بازنمایی مفعول به صورت های مختلف، «تناوب مفعولی» نام دارد که به سه صورتِ تناوب مکانی، تناوب مفعول صریح-غیرصریح و تناوب مفعول-موضوعِ حرفاضافهای ظاهر می شود. مفعول در تناوب مفعول-موضوعِ حرفاضافهای، بدون تغییر بنیادین در معنا، در دو ساخت متفاوت به کار میرود؛ مشارک دومِ فعلِ گذرای دو ظرفیتی، در یک ساخت، در جایگاه مفعول مستقیم و در ساخت دیگر در جایگاه موضوعِ حرفاضافهای قرار می گیرد. پژوهش حاضر، تناوب مفعول-موضوع حرفاضافهای را در طبقات نوع عمل و در چارچوب دستور نقش و ارجاع مورد بررسی قرار می دهد. هدفِ پژوهش، تعیینِ امکانِ وقوع و خوانش این تناوب در طبقاتِ نوع عمل، شامل طبقات افعال ایستا، کنشی، لحظه ای، پایا و زیرگروه های آنها است. داده های پژوهش، برگرفته از روزنامه ها، مکالمات روزمره و وبگاه های فارسی است. بررسی داده ها حاکی از آن است که برخی افعال ایستای دو موضوعی، مانند افعال شناختی، عاطفی و ملکی قابلیت کاربرد در تناوب مفعول-موضوع حرفاضافهای را دارا هستند. گونۀ تناوبی در افعالِ ایستای عاطفی و ایستای ملکی به نوعِ مفعول اشاره می کند. افعال کنشی-اجرایی و کنشی-مصرفی در این تناوب، خوانش کلی-جزئی دارند. گونۀ تناوبی در افعال کنشی- ساختنی، با توجه به ماهیتِ مشارکِ دوم و درصورتِ غیر نتیجه ای بودنِ فعل، به نوعِ مفعولِ موردِ نظر اشاره می کند. افعالِ کنشی-ادراکی آگاهانه معمولاً در غالبِ بافت ها، بدون محدودیت در نوع مفعول، در تناوب مفعول-موضوع حرفاضافهای کاربرد دارند. برخی افعال لحظه ای دو موضوعی نیز در این تناوب به کار می روند. افعال پایای دو موضوعی معمولاً در تناوب مفعول-موضوع حرفاضافهای استفاده نمی شوند، بهجز در مواردی که با توجه به بافت جمله و نوعِ کاربرد، خوانش کلی-جزئی موردِ نظر باشد. به طورکلی، بررسی داده ها حاکی از آن است که افعالِ شرکت کننده در تناوب مفعول-موضوع حرفاضافهای غالباً غیر ایستا و دارای فاعلِ کنشگر هستند و مفعول ازنظر تأثیرپذیری در درجۀ پایین قرار دارد. علاوه بر این، افعالی که قابلیت تناوب مفعول-موضوع حرفاضافهای را دارا هستند، جزء افعال غیر نتیجهای هستند، به طوریکه مفعول کاملاً تحت تأثیر رویداد فعل قرار نمی گیردhttps://jolr.ut.ac.ir/article_96751_d5a80fc991c8190e917973c779684e73.pdfدانشگاه تهرانپژوهشهای زبانی2251-928914220240315Investigating the Compound Words Ended to “Negar” Stem in Persian Language: A Cognitive Approachبررسی واژههای مرکب مختوم به ستاک «نگار» در زبان فارسی: رویکردی شناختی791049674510.22059/jolr.2024.363973.666852FAزهراحسنپوراندانشجوی دکتری زبانشناسی، گروه زبانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.علیعلیزادهدانشیار گروه زبانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.Journal Article20230821One of the word formation processes in Persian language is the compounding process, which speakers use in a productive way to create words with new meanings. This process contains at least two components, both of which are involved in the construction of meaning. The aim of this article is to analyze the polysemy of compound words ended to “negar” stem in Persian with a cognitive approach. This analysis is done in the framework of Booij's construction morphology theory (2010, 2016), and the data of the research is extracted from the Zansu Persian dictionary (Keshani, 1993), the dictionary of Farhangistan authorized vocabularies, and Bijankhan's corpus. According to Booij's construction morphology theory (2010, 2016), language words are linguistic constructions and these linguistic constructions are the unit of construction morphology analysis. In Booij's construction morphology theory (2010, 2016), construction schemas are patterns that clarify the form and meaning of a construction and determine how other constructions are derived from this pattern. In order to investigate the polysemy of compound words ended to the "negar" stem, first the construction schemas and sub-schemas related to these words are identified, and then their polysemy network in drawn. The results of the research show that at the lowest level of the schema network of the compound words ended to "negar" stem, there are eleven different sub-schemas, seven of which have a nominal base, and four have an adjectival base. Also, the frequency of the sub-schema with an adjective base is much lower than the frequency of the sub-scheme with a nominal base. According to the study of the body of research, the combination of a noun with the "negar" stem creates different meanings such as "writing", "describing", "studying", "depicting", and "measuring" and the meanings of "writing" and "depicting" is realized with both human and non-human agents. The combination of an adjective with the "negar" stem also creates the "depicting" meaning which is realized with two human and non-human agents. Finally, four subschemas with the meaning of "depicting with a special instrument", "depicting a person with special characteristics", "depicting with a special manner", and "depicting from a special location" are results of the hierarchical classification of the subschemas of compound words with an adjective base that ends to “negar” stem. The polysemy of compound words ended to the “negar” stem can be explained at the level of these construction schemas which are more or less abstract. یکی از فرایندهای واژهسازی در زبان فارسی، فرایند ترکیب است که گویشوران، از آن به شیوه زایا در ساخت واژگان با معانی نو استفاده میکنند. این فرایند، حاوی حداقل دو جزء است که هر دوی این اجزا، در ساخت معنی دخیل هستند. هدف ما در مقاله حاضر، تحلیل چندمعناییِ واژگان مرکب مختوم به ستاک «نگار» در زبان فارسی با رویکردی شناختی است. این تحلیل، در چارچوب نظریه ساختواژه ساختی بوی (2010، 2016) صورت میگیرد و دادههای پژوهش از فرهنگ فارسی زانسو (کشانی، 1372)، فرهنگ واژگان مصوب فرهنگستان و پیکره بیجنخان استخراج شدهاند. طبق نظریه ساختواژه ساختی بوی (2010، 2016)، واژگان زبان در حکم ساختهای زبانی هستند و این ساختهای زبانی، واحد تحلیل ساختواژه ساختی میباشند. در نظریه ساختواژه ساختی بوی (2010، 2016)، طرحوارههای ساختی، الگوهایی هستند که صورت و معنای یک ساخت را به خوبی روشنکرده و نحوه نشأت ساختهای دیگر از این الگو را مشخص میکنند. برای بررسی چندمعنایی واژگان مرکب مختوم به ستاک «نگار»، ابتدا طرحوارهها و زیرطرحوارههای ساختی ناظر بر این واژگان را مشخصکرده، سپس شبکه چندمعنایی آنها را ترسیم نمودهایم. نتایج پژوهش نشان میدهد که در پایینترین سطح شبکه طرحوارهای واژگان مرکبِ مختوم به ستاک «نگار»، یازده زیرطرحواره متفاوت قرار دارد که هفت مورد از آنها پایه اسمی و چهار مورد، پایه صفتی دارند. همچنین، بسامد زیرطرحواره با پایه صفتی بسیار کمتر از بسامد زیرطرحواره با پایه اسمی است. طبق بررسی پیکره پژوهش، ترکیب یک اسم با ستاک «نگار» معانی مختلفی از قبیل «نوشتن»، «توصیفکردن»، «مطالعهکردن»، «بهتصویرکشیدن» و «اندازهگیریکردن» را به وجود میآورد و معانی «نوشتن» و «بهتصویرکشیدن» هم با کنشگر انسانی و هم غیرانسانی محقق میشود. ترکیب یک صفت با ستاک «نگار» نیز، معنای «تصویرکشیدن» را ایجاد میکند که با دو کنشگر انسانی و غیرانسانی محقق میشود. در نهایت، چهار زیرطرحواره با معنیِ «تصویرکشیدن با ابزار خاص»، «تصویرکشیدن از شخصی با ویژگی خاص»، «تصویرکشیدن با شیوه خاص» و «تصویرکشیدن از موقعیت مکانی خاص» حاصل تفکیک سلسلهمراتبی زیرطرحوارههای واژگان مرکب مختوم به ستاک «نگار» با پایه صفتی است. چندمعنایی واژگان مرکب مختوم به ستاک «نگار» در سطح همین طرحوارههای ساختی که کم یا بیش انتزاعیاند، قابل تبیین استhttps://jolr.ut.ac.ir/article_96745_bdfaaf11c86000893dc25483a162df3b.pdfدانشگاه تهرانپژوهشهای زبانی2251-928914220240315Determining the Typological Place of a Language on the Left/Right-Branching Spectrumتعیینِ جایگاهِ ردهشناختیِ زبانها در پیوستارِ راست انشعابی-چپ انشعابی1051299674610.22059/jolr.2024.359837.666844FAمائدهگلچین عارفیدانشجوی دکتریِ گروه زبان شناسی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران،غلامرضادین محمدیستادیارِ گروه زبان شناسی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.Journal Article20230524In this article we answer two questions: first, how we can use Dryer (1992) as a tool to determine the typological place of a language in the left/right-branching spectrum. Second, using this method, where is the exact place of Persian on this spectrum? According to the arguments put forward in this article, going through the numerical data presented in Dryer (1992) is not a proper approach to deal with the first question; we rather have to use the result of Dryer’s data which is the list of confirmed correlation pairs. If we use the correlation pairs as two-valued features, for a particular language we can count the features with left-branching value, right-branching value or both values. So we can determine the place of that language in the right/left-branching spectrum. According to this method Persian is left-branching in 40% of the features, right-branching in 47% of the features and double-valued in 13% of the features; which means Persian is on the middle of the spectrum with a slight inclination towards the ideal right-branching type. This result, which is reached upon by using the new method introduced in this paper, is not identical to what we can reach to by using the common Iranian method introduced by Dabir-Moghaddam(2001, 2006, 2014); Although the Persian data for both are the same. Actually we chose Persian as a benchmark, since all the Iranian people are unanimous in the correctness of the Persian data provided. According to Dabir-Moghaddam’s method, Persian is strong verb-final in only about 21% of the features and is strong verb-medial in 37% of the features. And it is double-valued or mixed in as high as 42% of the features. Thus, based on these percentages, Persian is more of a mixed-typed language than a right or left-branching one. And the number of its right-branching features is 1.8 times as big as its left-branching features; which means almost twice as big.درایر در مقالۀ ۱۹۹۲ خود با عنوانِ همبستگیهای ترتیبِ واژههای گرینبرگی ادعا میکند که زبانهای جهان به لحاظِ ترتیبِ سازهها به دو ردۀ آرمانیِ چپ انشعابی و راست انشعابی تمایل دارند. در این مقاله تلاش میکنیم به دو پرسش پاسخ دهیم: نخست آنکه با اتکا به مقالۀ درایر (۱۹۹۲) چگونه میتوان جایگاهِ ردهشناختیِ زبانها را در پیوستارِ چپ انشعابی-راست انشعابی تعیین کرد؟ دوم آنکه زبانِ فارسی کجای این پیوستار قرار گرفته است؟ طبقِ استدلالهای ارائهشده در این مقاله، برای بهرهگیری از مقالۀ درایر، بر خلافِ روشِ مرسوم در میانِ زبانشناسان ایرانی، نباید به سراغِ جدولهای آماریِ او رفت؛ بلکه باید به سراغِ جفت عناصری رفت که درایر آنها را «جفتِ همبستگی» تعیین میکند؛ یعنی همبستگیِ معنادارِ آماریِ ترتیبِ آنها را با ترتیبِ فعل و مفعول تأیید و تصدیق میکند. اگر این جفتهای همبستگی را سنجهها یا مشخصههایی دوارزشی فرض کنیم، میتوانیم در هر زبان شمارِ مشخصههای دارای ارزشِ چپ انشعابی، راست انشعابی یا دوارزشی (آمیخته) را بشماریم و بدین ترتیب میزانِ گرایشِ زبان را به هر یک از دو ردۀ آرمانی بسنجیم. بر این اساس فارسی در ۴۰ درصدِ مشخصهها چپ انشعابی، در ۴۷ درصدِ مشخصهها راست انشعابی و در ۱۳ درصدِ مشخصهها دوارزشی است. پس میتوان گفت فارسی تقریباً در میانۀ پیوستارِ چپ انشعابی-راست انشعابی قرار گرفته است و گرایشِ اندکی بهسوی ردۀ راست انشعابی آرمانی دارد. این نتیجه که حاصلِ بهکارگیری شیوۀ نوی معرفیشده در این مقاله است با نتیجۀ حاصل از شیوۀ مرسوم در ایران که بانیِ آن دبیرمقدم است یکسان نیست؛ هرچند که دادههای پایۀ زبانِ فارسی یکسان بوده است. طبقِ شیوۀ دبیرمقدم، فارسی در تنها حدودِ ۲۱٪ از مشخصهها فعلپایانیِ قوی است و در ۳۷٪ از مشخصهها فعلمیانیِ قوی است. و در حدودِ ۴۲٪ از مشخصهها دوارزشی است. بنا بر این ارقام، فارسی بیش از اینکه راست انشعابی یا چپ انشعابی باشد دوارزشی یا آمیخته است. و تعدادِ مشخصههای راست انشعابیاش یکوهشتدهمِ برابرِ مشخصههای چپ انشعابی است؛ یعنی تقریباً دو برابرhttps://jolr.ut.ac.ir/article_96746_45240253e89a6cc60c7c3ceca8144948.pdfدانشگاه تهرانپژوهشهای زبانی2251-928914220240315Investigating the Concept of Mother Tongue in the Educational Documents and Examining its Manifestation in Society Based on the Critical Discourse Analysis Approachواکاوی مفهوم زبان مادری در اسناد آموزش و پرورش و بررسی نمود آن در جامعه با تکیه بر چارچوب تحلیل انتقادی گفتمان1311609674710.22059/jolr.2024.362434.666850FAبهبودیاری قلیدانشیار، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران.رؤیامنصفیاستادیار، گروه زبان انگلیسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران.Journal Article20230721One of the most prominent features of Iranian society is its linguistic and cultural pluralism. Archaeological and historical findings prove that since thousands of years ago various ethnic groups with multiple cultures and languages have lived in Iran. The policymakers of each society adopt different approaches to the issues of linguistic and cultural diversity depending on the circumstances, which sometimes leads to challenges in different fields. Among the most challenging fields in which these issues are involved is the field of education. In such diversity, the centralized educational system becomes more apparent. Currently, there are about 200 independent countries in the world and it is estimated that there are about 4,000 to 5,000 different languages. The present study examines the position and representation of the concept of the mother tongue in educational documents and its reflection and manifestation in society based on the critical discourse analysis approach. For this purpose, the reference documents as well as the approved documents in the structure of Iran's educational system were analyzed. Then, the representation of the concept of education in the mother tongue was analyzed by considering the ideas of trustees, policymakers, politicians, and experts. With the use of a descriptive-analytical method and relying on Fairclough’s (1995) model of critical discourse analysis, the results implied that despite the claims mentioned in the reference documents and the explicit and implicit references of the educational documents on the importance and necessity of teaching in the mother tongue, the dominant discourse of Beneficiaries and stakeholders in this field are using words with nationalistic and ideological empirical value and creating a false dualism of "national identity" and "mother tongue education". Considering education in the mother tongue as an obstacle to the creation of national identity and a threat to national unity has caused the position of education in the mother tongue to decline and despite having theoretical, scientific support and legal requirements, there is no will to implement it in practice.یکی از بارزترین ویژگیهای جامعه ایرانی تکثر زبانی و فرهنگی است؛ یافتههای باستانشناسی و تاریخی نشان میدهد که از هزاران سال پیش به اینسو، همواره اقوام مختلف با فرهنگها و زبانهای متعدد در آن میزیستهاند. سیاستگذاران هر جامعه بنا به اقتضای شرایط در ارتباط با مسئله تنوع فرهنگی رویکردهای مختلفی را اتخاذ میکنند که گاه منجر به چالشهایی در حوزههای مختلف میشود؛ از جمله حوزههای پر چالش تنوع زبانی و فرهنگی حوزه تعلیم و تربیت است که در جامعه ایران به دلیل تنوع زبانی و فرهنگی زیاد و از سوی دیگر نظام آموزشی متمرکز برنامهریزی، اهمیت آن بیش از پیش جلوهگر میشود. هماکنون حدود 200 کشور مستقل در جهان وجود دارد و حدود چهار هزار الی پنج هزار زبان گوناگون نیز در جهان تخمین زده میشود. پژوهش حاضر با تکیه بر نگرش تحلیل گفتمان انتقادی به بررسی جایگاه و انعکاس مفهوم زبان مادری در اسناد آموزش و پرورش و انعکاس و نمود آن در جامعه میپردازد. بدین منظور ابتدا اسناد مرجع و همچنین اسناد مصوب در ساختار نظام آموزشی ایران مورد تحلیل قرار گرفت. سپس انعکاس مفهوم آموزش به زبان مادری در نگاه متولیان، سیاستگزاران، سیاستمداران و متخصصان واکاوی گردید. با استفاده از شیوه تحلیلی-توصیفی و با ابتناء بر مدل تحلیل گفتمان انتقادی فرکلاف (1995) نتایج بیانگر آن است که علیرغم تصریح اسناد مرجع و اشارات صریح و ضمنی اسناد آموزش و پرورش بر اهمیت و لزوم آموزش به زبان مادری، گفتمان حاکم بر ادبیات افراد ذینفع و ذیمدخل در این حوزه، بهرهگیری از واژگانی با ارزش تجربی ملیگرایانه و ایدئولوژیک و ایجاد دوگانه کاذب «هویت ملی» و «آموزش به زبان مادری» است. تلقی کردن آموزش به زبان مادری بهعنوان مخل ایجاد هویت ملی و تهدید انسجام ملی سبب شده است که جایگاه آموزش به زبان مادری به محاق رفته و علیرغم برخورداری از پشتوانه نظری، علمی و الزام قانونی، در عمل ارادهای برای عملیاتی کردن آن وجود نداشته باشدhttps://jolr.ut.ac.ir/article_96747_17d0bf5cf5c1b2660ddc0a8cb541ccea.pdfدانشگاه تهرانپژوهشهای زبانی2251-928914220240315Hierarchies in Clause Linkage and Complex Sentence Continuum in Spoken Persianسلسله مراتب ها در پیوندهای بندی و پیوستار جمله های مرکب در فارسی گفتاری1611929674810.22059/jolr.2024.366685.666863FAفاطمهیگانهدانش آموخته دکتری گروه زبانشناسی، دانشکده ادبیات، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.فرهادساسانیدانشیار گروه زبان شناسی، دانشکده ادبیات، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.Journal Article20231018The inadequacy of previous definitions of the concepts of subordinate or dependent clauses, and coordinate or consistent clauses, along with terminological Inconsistency, and considering all sentences containing relative clauses, complement clauses, and adverbial clauses in their construction as complex sentence in Persian language on one hand, and neglecting the possibility of hierarchical nature of clause linkage on the other hand causes a lot of dispersion in the definition of clause linking and complex sentence in previous research. In Persian language, in many cases, especially in speech, linkers (conjunctions) are not overt, which make the coordinate clauses and subordinate clauses alike on one hand and similar to independent clauses on the other hand. Conjunctions or linkers in clause linkage are also place of dispute, covering an inconsistent collection its items clearly different from each other. To address these issues, in a descriptive approach, a spoken corpus of 4500 minutes of various programs of different television and radio channels of National Media of Iran, in the period of Khordad 1400 to 1401 were examined. For data analysis in this research, no priori theoretical framework was used, but based on the collected data, with a prototypical and hierarchical approach, a model proposed for the study of clause linkage and complex sentence in Persian language. To achieve this goal, definition for different kind of clause linkage presented in the first place, then two concepts of “Clause connection” and “clause relation” were distinguished. And a triple distinction was established between intra-clausal linkage (within the same clause), inter-clausal linkage (between two clauses), and beyond-clause linkage. The concepts of coordination, dependency and subordination, then re-defined. The linkers utilizing in each linkage are also specified. Then by determining same parameters for describing both the coordinate and subordinate clauses, hierarchies in clause linkage and complex sentence continuum in spoken Persian presented.نابسندگی تعریفهای پیشینی از مفاهیم بندهای وابسته (ناهمپایه /پیرو) و بندهای پیوسته (همپایه) در کنار آشفتگی اصطلاح شناختی و درنظرگرفتن همۀ جمله هایی که در ساختارشان بندهای موصولی، متممی و قیدی به کار رفته است بهعنوان جملۀ مرکب از یکسو و عدم توجه به امکان پیوستاری بودن مقولۀ پیوند بندی از سوی دیگر، موجب پراکندگی بسیار در تعریف پیوند بندی و جملۀ مرکب در پژوهش های پیشین شده است. همچنین در زبان فارسی در موارد بسیاری بهویژه در گفتار پیوند نماها نا آشکارند که موجب می شود بندهای همپایه (پیوسته) و ناهمپایه (وابسته، یا پیرو) به یکدیگر و نیز به بندهای مستقل شبیه گردند. در خصوص اقسام حروف ربط یا بهعبارتدیگر پیوند نماهایی که در پیوندهای بندی به کار میروند نیز اتفاق نظری دیده نمیشود و این مجموعه شامل مواردی است که با یکدیگر تفاوت آشکار دارند. به منظور پرداختن به این مسائل، در شیوهای توصیفی، پیکرهای گفتاری شامل ۴۵۰۰ دقیقه برنامههای مختلف رسانۀ ملی در بازۀ زمانی خرداد 1400 تا 1401 مورد بررسی قرار گرفت. برای تحلیل دادهها در این پژوهش، الگویی پیشینی به کار نرفت بلکه بر مبنای دادههای جمعآوریشده، با رویکردی پیوستاری و سرنمونی، الگویی برای مطالعۀ پیوندهای بندی و جملههای مرکب در زبان فارسی پیشنهاد شده است. برای این منظور، ابتدا مفاهیمی با عنوان اتصال بندی و ارتباط بندی پیشنهاد گردید و تمایزی میان پیوندهای درون بندی، میانبندی و ورا بندی بنا نهاده شد. سپس مفاهیم پیوستگی، وابستگی و پیروی بندی بازتعریف شد. همچنین به پیوند نماهایی که در هر رابطۀ بندی کاربرد دارند اشاره شد. سپس از طریق مؤلفههای مشترکی که بتوان با آن هم بندهای پیوسته و هم پیرو را تعریف کرد، سلسلهمراتب ها و پیوستارهایی پیرامون پیوندهای بندی و جمله های مرکب فارسی ارائه گردیدhttps://jolr.ut.ac.ir/article_96748_443a238d1bb52635d44fe8ce32d1fd49.pdf