دانشگاه تهرانپژوهشهای زبانی2251-92899220181222Secondary Predicates in Persian, A Minimalist Approachمحمولهای ثانویه در زبان فارسی رویکردی کمینهگرا1216952610.22059/jolr.2018.69526FAمزدکانوشهاستادیار گروۀ زبانشناسی دانشگاه تهرانJournal Article20180320Secondary predicates are among the syntactic structures that have been neglected by the traditional Persian grammarians, but in the course of the last four decades of studies in generative grammar, almost all kinds of this structure have been explored. Secondary predicates are of two major kinds: the so-called depictive predicates and resultatives. A depictive predicate attributes a property to its subject which holds of that subject all the time that the event denoted by the matrix verb is going on. Resultatives attribute a property to their subject which holds of that subject at the point that the event denoted by the matrix verb ends or culminates. In the present study, following Rothstein (2006), I show that the Persian depictive and resultative predicates can be distinguished from each other just by semantic properties; they have no syntactic differences. Moreover, I will discuss that depictives can be subject- or object-oriented, while resultatives can only be object-oriented. Both subject- and object-oriented secondary predicates are adjunct small clause, the former adjoins to the vP and the latter to the VP (or more correctly, to the main PredP) and the argument modified by the second predicate, sideward moves from the adjunct clause to the main clause leaving a PRO in its base position.محمولهای ثانویه[1] از جمله ساختهاییاند که در سنت دستورنویسی فارسی مغفول ماندهاند، اما در چهاردهه مطالعات دستور زایشی کموبیش همۀ گونههای آن بهتفصیل بررسی شدهاند. محمولهای ثانویه بر دو گونهاند: محمولهای همامدی[2] و محمولهای پیامدی[3]. این محمولها بند ناخودایستاییاند که ویژگی یا صفتی را به یکی از موضوعهای جمله نسبت میدهند؛ با این تفاوت که در محمولهای همامدی این ویژگی در زمان وقوع محمول اصلی یا اولیه پابرجاست، اما در محمولهای پیامدی ویژگی مورد نظر هنگام پایان یافتن یا بهسرانجام رسیدن محمول اصلی نمود مییابد. در پژوهش حاضر، بهپیروی از راتستاین (2006) نشان میدهیم که بندهای پیامدی و همامدی مصادیق مختلف ساختار نحوی واحدیاند که محمول ثانویه خوانده میشود و تنها تفاوت آنها در ویژگیهای معنایی است. افزونبراین، برپایۀ شواهد زبانی ادعا میکنیم که محمولهای همامدی میتوانند مفعولمحور[4] یا فاعلمحور[5] باشند، اما محمولهای پیامدی صرفاً مفعولمحورند و نمیتوانند به فاعل جمله ارجاع یابند. ساختهای فاعلمحور و مفعولمحور خردهجملههایی[6] اند که در نقش ادات (افزوده)[7]، بهترتیب، به لایۀ گروه فعلی کوچک و گروه فعلی بزرگ در به بند اصلی متصل میشوند و موضوعی که میان خردهجمله و بند اصلی مشترک است، از رهگذر حرکت کنارسو[8]، از اولی به دومی جابهجا میشود و یک ضمیر مستتر[9] از خود بهجای میگذارد.
<br clear="all" />
[1]. secondary predicate
[2]. depictive predicate
[3]. resultative predicate
[4]. object-oriented
[5]. subject-oriented
[6]. small clause
[7]. adjunct
[8]. sideward movement
[9]. PROhttps://jolr.ut.ac.ir/article_69526_7a079a3bc1307bd2905ab20e3172e402.pdfدانشگاه تهرانپژوهشهای زبانی2251-92899220181222A Constructional Study of the Compounds of Body Part “Del” (Heart) in Persianتحلیلی ساختمحور از ترکیبات ناماندام «دل» در زبان فارسی23436952710.22059/jolr.2018.69527FAآواایمانیدانشجوی دکتری گروه زبانشناسی همگانی، دانشگاه اصفهانعادلرفیعیاستادیار گروه زبانشناسی همگانی، دانشگاه اصفهانمحمدعموزادهاستاد گروه زبانشناسی، دانشگاه اصفهانJournal Article20180117This study aims at examining the construction of the word-formation pattern of [del-X] (compounds of “heart”) and investigating its semantic variations, the most general schema and subschemas in Persian employing the Construction Morphology approach (Booij, 2010). To this end, a collection of 71 compound words starting with “del” were collected from <em>Bijankhan Corpu</em>s, <em>Dehkhoda and Zansoo Dictionaries</em> and Google. Then they were assigned to different categories based on their semantic variations and the specified categories were closely studied. The results reveal that one general constructional schema and Three subschemas have command of this construction and the central meaning <em>“distinctive feature of an entity related to SEM del and X”</em> is the most abstract pairing of form-meaning understood from all products of this word-formation pattern. This implies that the [del-X] pattern is basically an adjective-making construction and the usage of its compound words in nominal category is through conversion activated by metonymy. Furthermore, it was revealed that the polysemy we deal with here is not at the word level but it is at the construction level.هدف پژوهش حاضر بررسی ساخت ترکیبات ناماندام «دل» به عنوان یکی از ناماندامهای فعال زبان فارسی است که در چارچوب صرف ساختی بوی (2010) به تحلیل الگوی واژهسازی ]دل-[X میپردازد و میکوشد تنوعات معنایی، عمومیترین طرحواره ساختی ناظر بر عملکرد این الگوی واژهسازی، انشعابات حاصل و نیز ساختار سلسلهمراتبی آن را در واژگان گویشوران فارسی مورد بررسی قرار دهد. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی است و دادهها شامل 71 واژه مرکب است که از جستجو در <em>فرهنگ بزرگ سخن</em>، <em>فرهنگ زانسو</em>، پیکرۀ بیجنخان و جستجوگر گوگل استخراج شدهاند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که یک طرحوار ساختی عمومی و سه زیرطرحواره فرعی، ناظر بر این ساخت هستند و مفهوم «ویژگی متمایزکنندۀ هستار مرتبط با معنای دل و X»، انتزاعیترین همبستگی صورت و معنای ناظر بر این ساخت است که از تمام محصولات آن برداشت میشود. این مطلب متضمن این است که الگوی واژهسازی ]دل-[X از اساس ساختی صفتساز (ویژگیساز) و چندمنظوره است و کاربرد برخی محصولات آن در مقولۀ اسم به واسطۀ فرآیند تبدیل میسر شده و رخداد چنین تبدیلی نتیجۀ فعالشدن سازوکار مفهومی مجاز است. به سخنِ دیگر، چندمعنایی که در اینجا با آن روبرو هستیم نه در سطح واژههای عینی بلکه در سطح ساختها و طرحوارههای انتزاعی قابلتبیین است.https://jolr.ut.ac.ir/article_69527_7d168f9b1ca8649735faf9e63a5fc946.pdfدانشگاه تهرانپژوهشهای زبانی2251-92899220181222A Constructional Cognitive Approach to the Persian Suffix ‘-gɑr’رویکردی ساختی شناختی به پسوند «– گار» در زبان فارسی45666952810.22059/jolr.2018.69528FAپارسابامشادیدانشجوی دکتری گروۀ زبانشناسی، دانشگاه شهید بهشتینگارداوری اردکانیدانشیار گروۀ زبانشناسی، دانشگاه شهید بهشتیJournal Article20180521The suffix ‘-gɑr’ is a nominal and adjectival suffix in Persian which is believed by most researchers to express the subjective (agentive) meaning. The purpose of the present research is to explore this suffix within the framework of two theories of Construction Morphology and Cognitive Grammar in order to provide a cognitive and constructional account of the formation of words with this suffix. Empirically, the paper adopts a corpus-based method and theoretically, it adopts a cognitive and constructional approach. The data include a corpus of 29 derivational words having the suffix ‘-gɑr’ extracted from the authors’ own morphological corpus (including more than 10000 complex words) and Farhang-e Zansoo (Reverse Dictionary, Keshani 1993). The results of the research reveal that the suffix ‘-gɑr’ can appear in six different constructional subschemas to express the cognitive domains of agenthood, voice and relation. The results also show that the two cognitive process of construal and categorization have crucial roles in the formation of these constructional subschemas and the semantic category of the suffix ‘-gɑr’.پسوند «- گار» یکی از پسوندهای اسمساز و صفتساز زبان فارسی است که بیشتر پژوهشگرانی که تا به امروز پیرامون آن مطالعه کردهاند آن را دارای معنای فاعلی دانستهاند. هدف از پژوهش پیشرو آن است که این پسوند را از دیدگاه دو نظریۀ ساختواژۀ ساختی و دستور شناختی مورد بررسی قرار داده و تبیینی ساختبنیاد و شناختی از چگونگی شکلگیری واژههای ساختهشده با این پسوند ارائه دهد. این پژوهش از لحاظ تجربی (یعنی روش گردآوری دادهها) پیکرهبنیاد و از لحاظ نظری (یعنی روش و چهارچوب تحلیل) مبتنی بر رویکرد شناختی و ساختبنیاد است. دادههای پژوهش 29 واژۀ مشتق ساختهشده با پسوند «- گار» را دربرمیگیرد که از پیکرۀ ساختواژی خود نگارندگان (شامل بیش از ده هزار واژۀ مشتق و مرکب فارسی) و فرهنگ زانسو (کشانی، 1372) استخراج شدهاند. یافتههای پژوهش نشان میدهد که پسوند «- گار» دارای شش زیرطرحوارۀ ساختی است و در این زیرطرحوارهها قلمروهای شناختی کنشگری، جهت و رابطه را بیان میکند. این یافتهها همچنین بیانگر آن است که دو فرایند شناختی «بریافت» و «مقولهبندی» دارای نقش تعیینکننده در شکلگیری زیرطرحوارههای پسوند «- گار» و مقولۀ معنایی این پسوند هستند.https://jolr.ut.ac.ir/article_69528_b49a80daa2decb2f0e0e02626aebfa73.pdfدانشگاه تهرانپژوهشهای زبانی2251-92899220181222An Optimality-Theoretic Account of Phonology-Semantics Interaction in Persianتعامل واجشناسی و معناشناسی از منظر بهینگی67876952910.22059/jolr.2018.69529FAبشیرجماستادیار گروۀ زبان انگلیسی دانشگاه شهرکردJournal Article20180214The relationship between semantics and phonology is generally denied (Archangeli & Pulleyblank, 1994: 5, 433). That is, semantic and phonological changes usually apply independently. Phonological processes of Persian which convert a phonemic representation to its phonetic representation mostly do not involve any meaning changes. However, there are few idiosyncratic words in Persian whose phonetic representations which are used in the colloquial style differ in meaning from their phonemic representations.Various types of semantic changes including extensionand restriction of meaning or both, in addition to pragmatic changes occur in these words. In some cases the meaning changes accompany a change in spelling too. This research addresses phonology-semantics interaction using “lexical-access constraints” (Boersma, 2001), in optimality theory as the sole theory to make the analysis of phonology-semantics interaction to some extent possible. Furthermore, some of these interactions occur to save energy and to make less muscular effort. This is usually discussed in functional rather than formal approaches. Following Kirchner (1989) this research integrates functionalism and formalism in optimality theory to deal with this issue.زبانشناسان غالباً بر این باور بودهاند که هیچ گونه رابطهای میان معناشناسی و واجشناسی وجود ندارد (آرکانجلی و پولیبلنک، 1994: 5 - 433). بدین تعبیر که تغییرات معنایی و آوایی واژهها معمولاً مستقل از هم روی میدهند. رخداد فرایندهای واجی در زبان فارسی نیز غالباً با تغییرات معنایی همراه نیست. اما واژههای منحصر به فردی در فارسی وجود دارند که معنای بازنمایی آوایی آنها که معمولاً در سبک غیررسمی به کار میرود با معنای بازنمایی واجیشان که معمولاً در سبک رسمی به کار میرود تفاوت دارد. انواع تغییرات معنایی شامل افزایش یا کاهش معنایی، یا هر دو افزون بر تغییرات کاربردشناختی در این واژهها رخ میدهد. تغییر معنای این واژهها در مواردی همراه با تغییر املای آنها همراه است. نظریۀ بهینگی با بهرهگیری از رویکرد «محدودیتهای دسترسیدار به واژگان» (بُرزما، 2001) تنها نظریهای است که قابلیت تبیین تعامل واجشناسی و معناشناسی را تا حدی امکانپذیر نموده است. همچنین، دلیل رخداد برخی از فرایندهای واجی صرف انرژی و کوشش کمتر است که بحثی نقشگرایانه میباشد و خارج از چارچوب واجشناسی صورتگراست. ولی نظریه بهینگی با آمیختن نقشگرایی و صورتگرایی این مشکل را برطرف ساخته است. هدف این پژوهش توصیفی- تحلیلی پرداختن به این تعاملهاست.https://jolr.ut.ac.ir/article_69529_a96c029889f3da6f7ff0cee1f9192e4c.pdfدانشگاه تهرانپژوهشهای زبانی2251-92899220181222Semantic Changes of "Var / Bar"تحولات معنایی «ور / بر»891076953010.22059/jolr.2018.69530FAاحسانچنگیزیاستادیار گروه زبانشناسی دانشگاه علامه طباطبائیالههحسینی ماتکدانشجوی دکتری گروۀ زبانشناسی، دانشگاه علامه طباطبائیJournal Article20180303Some linguistic forms may become polysemous through language changes and lose their core meaning. Sometimes these forms may stay as relics in different constructions and their core meaning is not understandable without historical studies. In Persian language, “var / bar” means “side, beside”. “var / bar” has been <em>varah</em>- in Avestan language, and "war" in Middle Persian, which used to mean "chest". In Dari Persian (prose and poetry in the Islamic era), meaning of "bar" has changed to "embrace, side, beside, in somebody’s presence" and also "front" through broadening and metonymy. Today, “var / bar” is used to construct words such as “barobazu” (shoulders and arm), baroru (face)" and phrases such “dar bar dâštan” (include), and although it is morphologically distinguishable for Persian speakers, it is semantically opaque. These compounds and syntactic structures are in primary stages of lexicalization in Persian. In “vare dele kasi nešastan” (being with someone), “var” is a preposition and its grammaticalization process is in intermediate stage.برخی از صورتهای زبانی طی تحولات زبان، چندمعنا میشوند و ممکن است معنای اولیة خود را از دست بدهند. گاهی این صورتها در ساختارهای مختلف به صورت رسوبی باقیمیمانند و معنی اصلی آنها جز از طریق بررسیهای تاریخی، قابل درک نیست. در زبان فارسی امروز، «ور / بر» به معنی «کنار، سمت، سو، نزد، پیش» به کار میرود. در این پژوهش با استفاده از دادههای زبان اوستایی، فارسی میانه و متون ادب فارسی در دورة اسلامی، معنی اولیة «ور/ بر» و تحولات معنایی آن مشخص میگردد. همچنین، روند واژگانیشدگی صورتهای زبانی ساختهشده با «ور / بر» و فرایند دستوری شدگی آن بررسی میشود. «ور / بر» در زبان اوستایی <em>varah</em>- و در زبان فارسی میانه <em>war</em> به معنی «سینه» بوده است. در فارسی دری (متون نظم و نثر دورة اسلامی)، «بر» با توسیع معنایی، معنی «آغوش» و از طریق مجاز و استعاره، معنی «کنار، سمت، پیش، نزد» و «مقابل، جلو» یافته است. امروزه «ور / بر» در ساختمان واژههایی همچون «بروبازو، برورو» و نیز در عبارتهای «دربرداشتن» و «دربرگرفتن» به کار میرود و اگر چه برای فارسیزبانان، از منظر ساختواژی قابل تشخیص است، اما از منظر معنایی تیره به نظر میرسد. این کلمات مرکب و ساختهای نحوی مراحل آغازین واژگانیشدگی را طی میکنند. «ور / بر» امروزه، به عنوان اسم در معنی «کنار، سمت، نزدیک»، در ساختهای مانند «این ور» و «برِ خیابان» رایج است. در ساخت «ورِ دل کسی نشستن»، «ور» حرف اضافه به معنی «نزد، پیش» است که افزون بر معنی مکان نشانههایی از معانی اصلی خود را نیز به همراه دارد.https://jolr.ut.ac.ir/article_69530_c5c942532082ffe92ee9aaf97dfac4e4.pdfدانشگاه تهرانپژوهشهای زبانی2251-92899220181222The Effect of Persian Conjunctions Use on Azerbaijani Turkishتأثیر تماس زبانی بر کاربرد حروفربط فارسی در ترکیآذربایجانی1091287454810.22059/jolr.2018.74548FAعبدالحسینحیدریاستادیار گروه زبان و ادبیات دانشگاه فرهنگیانJournal Article20200111The aim of this research is to study the borrowing of Persian conjunctions by speakers of Azerbayjani Turkish and its effect on their language. Data were collected from Azerbayjani Turkish resources and its speakers in Ardabil province. Data analysis based on linguistic and non-linguistic criteria of borrowing/code-switching differentiation shows that the majority of Persian conjunctions have been borrowed by Azerbayjani Turkish and some of them appear as code-switched elements in bilinguals’ speech. The findings correspond to Myers-Scotton’s view confirming borrowing/code-switching continuum as a mechanism for accomplishment of borrowing process. Speakers of Azerbayjani Turkish borrow Persian conjunctions to combine their language clauses. They do not substitute Persian compound sentence structures with those from their native language ones and they use the structures of both due to pragmatic reasons. The results match the second level of Thomason & Kaufman’s (1988) borrowing hierarchy supposing slight and limited changes to conjunction borrowing.تحقیق حاضر بهکارگیری حروفربط زبان فارسی، توسط گویشوران ترکیآذربایجانی و تأثیر آن بر زبان ترکیآذربایجانی را مطالعه کرده است. دادهها از منابع معتبر ترکیآذربایجانی و تعاملات گویشوران آن زبان در مناطق مرکزی استان اردبیل گردآوری شد. با تحلیل دادهها براساس معیارهای زبانی و غیرزبانی تمایز رمزگردانی از قرضگیری، مشخص گردید که عمده حروفربط زبان فارسی بهصورت وامواژه در زبان ترکیآذربایجانی، نقشآفرینی میکنند و تعدادی از آنها نیز طی فرایند رمزگردانی زبانی، در گفتار دوزبانهها ظاهر میشوند. یافتههای تحقیق در تطابق با دیدگاه میرزاسکاتن (1993، 2006)، میباشد که پیوستار رمزگردانی-قرضگیری را مکانیزمی برای تکمیل و تثبیت راهیابی عناصر از زبانی به زبان دیگر، مطرح کرده است. قرضگیری حروفربط فارسی موجب میشود که گویشوران ترکیآذربایجانی برای پیوند بندهای جملات مرکب ناهمپایه، علاوه بر الگوهای نحوی زبان خود، از الگوهای نحوی زبان فارسی هم استفاده نمایند. طبق نتایج تحقیق حاضر، این تغییرات نحوی که دلایل کاربردی دارند با سطح دوم ردهبندی عناصر قرضی توماسون و کافمن (1988)، مطابقت دارد که دامنۀ تغییرات نحوی حاصل از وامگیری حروفربط در زبان قرضگیرنده را، محدود و اندک فرض کرده است. https://jolr.ut.ac.ir/article_74548_080c5dc5b6945b799e65f1fb3b66b35f.pdfدانشگاه تهرانپژوهشهای زبانی2251-92899220181222Toward a Cognitive Taxonomy for Explicitating Shifts in Translationردگانشناسی سازوکارهای تصریحِ شناختی در ترجمه: رهیافتی نوین1291506953210.22059/jolr.2018.69532FAسهیلدانشزادهدانشجوی دکتری گروۀ زبانشناسی دانشگاه تهرانعلیافخمیاستاد گروۀ زبانشناسی، دانشگاه تهرانبهروزمحمودی بختیاریدانشیار گروۀ هنرهای نمایشی، دانشگاه تهرانJournal Article20180130In this paper, we attempt to present an alternative approach to the concept of translational explicitaion. First, we shortly evaluate the validity of a fundamental presupposition widespread in explicitation research according to which, if converting A to B is an instance of explicitation, then converting B to A cannot have an explicitating effect. Then we introduce explicitation in translation as a pragmatic decision made by the translator to reduce processual effort on the part of target language audience and to provide an easier and faster access to the “meaning” of the text. Then, within the framework of construal operations (Croft Cruse, 2004), we propose a new taxonomy of explicitational mechanisms. These mechanisms change the way in which a construal operation is applied in source text and bring about construals in the target text which provide easier access to what the translator construes as the gist of the usage-event. All four construal operations, i.e., attention, judgment, perspective and constitution can be the locus of these explicitating mechanisms.در این پژوهش میکوشیم سازوکارهای تصریح ترجمهای را با عطف توجه به بنیادهای شناختی آن و در چهارچوب عملیاتهای تعبیرگری شناختی شناسایی و صورتبندی کنیم. در همین راستا با فهم تصریح به مثابۀ نوعی تصمیم کاربردشناختی و با پذیرش نقش برسازندۀ تعبیرگری در معنی (لانگاکر 2008) تصریح دگرگشتی تلقی شده است که بر حسب آن، شیوۀ کاربست یک عملیات تعبیرگریِ شناختی در متن مبدأ، به شیوهای دیگر در متن مقصد دگرگون شود. کارکرد این دگرگونی کاهش زحمت پردازشی و تأمین دسترسی آسانتر و سریعتر به به آن چیزی است که در تفسیر مترجم، «معنیِ متن» تلقی شده است. مبتنی بر این صورتبندی، و با عنایت به دیدگاه کرافت (2009) مبنی بر اینکه تعبیرگری با هدف برقراری ارتباط و تحقق موفقیتآمیز کنش اطلاعدهندگی صورت میپذیرد، 10 سازوکار تصریحِ شناختی و اقسام فرعی آنها در چهارچوب چهار عملیات تعبیرگری اصلی، یعنی <em>گزینش</em>، <em>قضاوت</em>،<em> نظرگاه </em>و <em>برساختن</em>، و زیرمقولههای آنها شناسایی و معرفی شدهاند. این سازوکارها، وقوع تصریح را نه در سطح واژگان و ساختار، که در حوزۀ فرایندهای مفهومپردازی و متناسب با انگیزههای شناختیِ وقوعشان شناسایی میکنند. از رهگذر تحلیل کیفی نمونههای سنخنما شیوۀ عملگری سازوکارها تشریح شده است.https://jolr.ut.ac.ir/article_69532_dde8fd12575184484de6a7133f421935.pdfدانشگاه تهرانپژوهشهای زبانی2251-92899220181222Swear Speech Act in a Community of Practice: A sociolinguistic study with an emphasis on the Pragmatics of the Discourse of Iranian Modern Marketبررسی کنش گفتاری قسم در گفتمان جامعه عمل بازار مدرن ایران با تکیه بر منظورشناسی اجتماعی1511696953310.22059/jolr.2018.69533FAحسینطالبزادهاستادیار زبان شناسی کاربردی گروۀ زبان های خارجی دانشگاه خوارزمیمهدیبازیاراستادیار (مدعو) زبانشناسی گروۀ زبان انگلیسی دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)رضاغفارثمردانشیار زبان شناسی اجتماعی کاربردی گروۀ زبان انگلیسی دانشگاه تربیت مدرسJournal Article20180414In spite of the significance, frequency, and function of swearing in many discourse communities and cultures, swear speech act has not been adequately studied with regard to Linguistics and Sociolinguistics theories and concepts such as “Speech Act Theory” and “Communities of Practice.” The current qualitative and quantitative study investigated swearing in the modern computer and cellphone market of Iran. We employed interviews and specially-developed questionnaires (with reference to sociolinguistic variables such as age, gender, appearance and membership status in the community) to tap into the swearing types and functions in the modern market as well as its members’ linguistics behaviors, perceptions and approaches. The results of content and statistical analyses of both religious and non-religious types of swearing suggest that, despite the high frequency of swearing in this community of practice, this speech act does not usually have a commissive, (per)-locutionary function; it can even backfire and suggest dishonesty and infelicity. The findings, the conclusions and possible applications are elaborated and discussed considering the literature, religious and cultural explanations, and the requirements of the modern market community of practice.<strong> </strong>علیرغم اهمیت، فراوانی و کاربرد پدیده قسم در اکثر جوامع گفتمانی و فرهنگها، کنش گفتاری سوگند در قالب نظریات زبانشناسی و زبانشناسی اجتماعی همچون نظریه کنش گفتار و جوامع عمل بررسی نشده است. پژوهش حاضر در دو فاز کمی و کیفی از طریق مصاحبه و توزیع پرسشنامهای ویژه میان فروشندگان و فعالان بازار رایانه و تلفن همراه، با تمرکز بر الگوهای رفتاری، انواع، کارکردها، دیدگاه و رویکرد اعضای این جامعه به قسم و با لحاظ نمودن متغیرهایی چون سن، جنسیت، وضع ظاهری و وضعیت عضویت در جامعه عمل بازار مدرن، به مطالعه کنش گفتاری قسم در این بازار مدرن پرداخت. نتایج تحلیل محتوایی و آماری دادهها در قالب انواع مراجع مذهبی و غیرمذهبی کنشگفتاری قسم، حاکی از کاربرد فراوان انواع سوگند اما با کارکردی عموماً غیرتعهدی و غیر (پس) بیانی و حتی دارای اثر معکوس و منفی در گفتمان بازار مدرن بود. دلایل، نتایج و کاربردهای حاصل از یافتههای پژوهش با توجه به ادبیات موجود، دلایل فرهنگی و مذهبی و ماهیت متفاوت جامعه عمل بازار مدرن به طور مفصل بحث شده است.https://jolr.ut.ac.ir/article_69533_b8b792a2a42aa89484db4c9ba224006d.pdfدانشگاه تهرانپژوهشهای زبانی2251-92899220181222A Task-Oriented Perspective of Temporal Fluctuation of Motivation for Learning Persian among Foreign Students in Iranنگرشی تکلیف- محور از نوسانات انگیزشی فارسی آموزان خارجی در حال تحصیل در ایران (فارسی آموزان عرب و چینی سطح مقدماتی و میانی)1711946953410.22059/jolr.2018.69534FAزهراعباسیاستادیار گروۀ زبان شناسی و آموزش زبان فارسی دانشگاه تربیت مدرسهادییعقوبی نژاداستادیار آموزش زبان انگلیسی دانشگاه کوثر بجنوردJournal Article20180813Motivation for learning a new language is both self and time-oriented. The language learner’s motivation experiences gradual fluctuation over time and the view of oneself is different on each timescale of the study. Interaction among different timescales throughout the Second Language Development (SLD) is a novel area of investigation (De Bot, 2015). In order to probe this interactive nature, the present study aimed to examine the motivational dynamics of a group of Persian learners on a longer timescale composed of tasks performed on a shorter timescale. To this end, a group of 96 Arab and Chinese Persian learners in both elementary and intermediate levels were surveyed at the onset (before performing tasks) and the end of the course (after performing tasks) to better picture the interplay of different motivational themes over time. The results revealed different manifestations of components of L2 Motivational Self System (L2MSS) over different timescales of the study. Apart from this evolutionary manifestation of L2MSS components, ANOVA results revealed significant differences between scores of each individual component among these two timescales. In sum, results of the study confirmed temporal and visionary variation in participants’ motivation. Finally, some implications were derived from the findings of the study.انگیزش در یادگیری زبان جدید بر محوریت شخص و زمان استوار است. انگیزش فراگیران زبانی در طول زمان نوساناتی تدریجی را تجربه مینماید و تصویر شخص از خودش در هر یک از بازههای زمانی تحقیق متفاوت است. بررسی تعامل موجود میان بازههای زمانی مختلف در شکلگیری زبان دوم حوزۀ تحقیقاتی جدیدی است (دی بات، 2015). بهمنظور واکاوی این ماهیت تعاملی، تحقیق حاضر پویایی موجود در انگیزش گروهی از فارسیآموزان را در بازۀ زمانی طولانیتری مورد مطالعه قرار داده که خود این بازه متشکل از تکالیفی بود که در بازۀ زمانی کوتاهتر انجام میگرفتند. بدین منظور 96 نفر از فارسیآموزان سطح مقدماتی و میانی چینی و عربزبان در آغاز ترم تحصیلی (پیش از انجام تکالیف انگیزشی) و پایانترم (پس از انجام تکالیف انگیزشی) مورد مطالعه قرار گرفتند تا تصویر روشنتری از عناصر انگیزشی مختلف در طول زمان در آنها به دست آید. نتایج تحقیق بازنمودهای متفاوتی را از مؤلفههای نظام خودهای انگیزشی زبان دوم در طول بازههای زمانی مختلف تحقیق آشکار ساخت. صرفنظر از بازنمود تدریجی این مؤلفهها، نتایج آزمون آنووا نشان داد که تفاوتهای معناداری بین نمرات هر یک از این مؤلفهها در هر یک از بازههای زمانی وجود داشتند و این بهخوبی تأثیر فعالیتهای انگیزشی در طول ترم را بر افزایش سطح مؤلفههای انگیزشی (خود آرمانی، خود بایدی و تجربۀ یادگیری) در پایان ترم در همه گروههای فارسیآموزان اعم از عربزبان و چینی در دو سطح مقدماتی و میانی مشخص میسازد.https://jolr.ut.ac.ir/article_69534_38da3db8b52768637bb8b260a9da9266.pdfدانشگاه تهرانپژوهشهای زبانی2251-92899220181222Lexical Functional Grammar Levels of Representation in Certain Persian Syntactic Structuresسطوح بازنمایی برخی ساخت های زبان فارسی در چارچوب دستور نقشنمای واژگانی1952146953510.22059/jolr.2018.69535FAسارهعبداللهیدانشجوی دکتری گروۀ زبان شناسی دانشگاه الزهرافریدهحق بیندانشیار گروۀ زبان شناسی دانشگاه الزهرامسعودقیومیاستادیار گروۀ زبان شناسی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیJournal Article20180529Lexical Functional Gramma (LFG) is a non-transformational generative grammar, which excludes concepts such as deep structure, surface structure and transformation. Rather than shifting a deep structure into a surface form through transformations, LFG maintains the idea that several structures exist in parallel levels. The two main structures in the LFG are constituent structure and function structure, which are abbreviated as c-structure and f- structure, respectively. LFG is also comprised of other structures including argument structure, semantic structure, and information structure. The present paper mainly focuses on the f-structure to prove the capability of LFG in explaining some linguistic phenomena and characteristics of Persian language such as passivization, non-configurationality, and topicalization. Certain Persian structures such as simple and compound sentences, complement clauses, and genitive structures are studied and, following 10 grammatical roles are introduced for Persian Lodrup’s (2011) model, which are classified as argument vs. non-argument and discourse vs. non-discourse.دستورنقشنمای واژگانی یکی از دستورهای زایشی غیرگشتاری است که امروزه مبنای تحلیل و تهیه دادگان درختی در زبانشناسی رایانشی قرارگرفته است. از جمله ویژگیهای این دستور آن است که در آن بهجای تبدیل یک ساخت زیرین با کمک گشتار به روساخت، تنها یک ساخت ظاهری درنظر گرفته میشود و ازاینرو، این دستور به وجود گشتار قائل نیست. مهمترین ویژگی این دستور این است که در آن چند سطح بهطور موازی برای نمایش اطلاعات زبانشناختی وجود دارد. دو سطح اصلی در این دستور عبارتاند از سطح ساخت سازهای که ساختار سلسلهمراتبی عناصر جمله را بهصورت درخت سازهای نشان میدهد و سطح نقشنما که روابط دستوری و اطلاعات انتزاعی مربوط به معنی را در قالب یک ماتریس نمایش میدهد. علاوه بر این دو سطح عمده، سطوح دیگری شامل سطح ساخت موضوعی، سطح ساخت معنایی و سطح ساخت اطلاعی نیز وجود دارند. در مقاله حاضر، سطوح دستور نقشنمای واژگانی با تمرکز ویژه بر سطح نقشنما در برخی ساختهای زبان فارسی شامل جملات ساده و مرکب، بند متممی، ساختهای ملکی، مبتدایی و تمییز مورد بررسی قرار میگیرد. نتیجه به دست آمده بیانگر آن است که دستور نقشنمای واژگانی بهخصوص درسطح نقشنما توانایی توصیف ویژگیها و تبیین پدیدههای زبانشناختی موجود در زبان فارسی از جمله غیرپایگانی بودن زبان فارسی و فرایند مجهول و مبتداسازی را دارد. همچنین، در این جستار مشخص گردید در زبان فارسی با توجه به مدل لودروپ[1] (2011)، ده نقش دستوری قابل ارائه است که به دو دسته موضوع-غیر موضوع از طرفی و گفتمانی-غیرگفتمانی از طرف دیگر تقسیم میشوند.<br /> <br clear="all" /><br /> <br /> [1]. Lodruphttps://jolr.ut.ac.ir/article_69535_21e71e2f932b7e4c154391d380d1e12a.pdf